Saturday, June 17, 2017

Marathon Marathon

This event celebrates the publication of Marathon Marathon that brings together the interviews that Hans Ulrich Obrist conducted at the Acropolis Museum in Athens in 2010. The Marathon Marathon project was co-curated by Nadja Argyropoulou and took place between October 31st and November 1st, 2010 so as to coincide with the celebrations for the 2500th anniversary of the Battle of Marathon and address emerging concerns on identity, history, and power.
The publication includes interviews and contributions by
 Etel Adnan, Andreas Angelidakis, Athanasios Argianas, Nairy Baghramian, Daniel Birnbaum, Anna Boghiguian, Vlassis Caniaris, Dimitris Dimitriadis, Simon Fujiwara, Phoebe Giannisi, Nikolaus Hirsch, Jeff Koons, Giorgos Koumendakis, Panos Koutrouboussis, Armand Marie Leroi, Natalia Mela, Benedikt Morandi, Sarah Morris, Luigi Ontani, Christodoulos Panayiotou, Leda Papaconstantinou, Yiannis Papadakis, Angelos Papadimitriou, Maria Papadimitriou, Vassilis Papavassiliou, Julia Peyton-Jones, Huang Yong Ping, Angelo Plessas, Aimilia Salvanou, Yorgos Sapountzis, Societé Réaliste & Georgios Papadopoulos, Christiana Soulou, Yorgos Tzirtzilakis, Nanos Valaoritis, Jannis Varelas, Kostis Velonis, Vangelis Vlahos, and Zyranna Zateli.
Sunday, June 18 at 18:30
Benaki Museum, Main Building

Wednesday, June 7, 2017


Kostis Velonis, Life without democracy, 2009
3.90 m x 1.90 m x 42 cm

As documenta 14 continues its journey in Athens, having the National Museum of Contemporary Art (EMST) as its main exhibition venue, an important part of the EMST collection travels to Germany, to be part of documenta 14 program in Kassel (10/6-17/9/17). The exhibition ANTIDORON. The EMST Collection will occupy the whole emblematic building of Fridericianum. It comprises 82 artists and 180 works and it is curated by the Director of EMST, Mrs. Katerina Koskina, supported by Stamatis Schizakis and Tina Pandi, Assistant Curators and Iro Nikolakea in the Architectural design. It is presented in the framework of the Museum’s series EMST in the World.

The exhibition at the Fridericianum marks the first time that the most part of the EMST collection is presented outside Greece, through a double relocation that renders EMST’s home, one of the main venues of documenta 14 in Athens, and the Fridericianum, traditionally the centerpiece of a documenta, the temporary home of EMST’s collection.

EMST began creating its collection in 2000. Its acquisitions now include more than 1,100 works by Greek and international artists from the 1960s onward. The exhibition ANTIDORON. The EMST Collection is an adapted version of the extensive museological study that will be displayed in full at the EMST spaces. Presented in the Fridericianum, the birthplace of documenta and the first public museum in Europe, the exhibition deals with issues of border crossings, diasporas, cultural exchange, existential quests, and mythologies, as well as personal and collective memories. Additionally, the Fridericianum’s brief tenure as Germany’s first parliamentary building makes it the most appropriate venue in which to show the works of several artists, active during the troubled postwar era and the ensuing decades of political upheaval and revolutionary re-imagination of society.

While the presentation of the collection maintains its international scope, it also emphasizes the presence of pioneering Greek artists, highlighting and revisiting their national and international journeys.

The title embodies the mutual respect of both institutions, documenta 14 and EMST independently of their diverse commitments and missions, to discourse and to reinterpret essential issues and visual language. It deals with concepts such as trading, exchanging, sharing, giving and offering Antidoron (αντίδωρον, literally the return of a gift) or Antidanion (αντιδάνειo, the return of a loan either linguistic, cultural, or financial). The prefix “anti” reveals a distinct position and consequently a view, not necessarily opposed to, but departing from a different point in order to communicate, to argue, to bridge, to converge, and to accept each other’s’ stances.

Until September 17, Fridericianum in Kassel becomes EMST’s contemporary home in Germany, and ANTIDORON, a gift in return – when translated – symbolizing the shared benefits of this collaboration.

Dimitris Alithinos, Nikos Alexiou, Andreas Angelidakis, Stephen Antonakos, Janine Antoni, Alexis Akrithakis, Evgenia Apostolou, Athanasios Argianas, Manolis Baboussis, Bertille Bak, Lynda Benglis, Andrea Bowers, Chronis Botsoglou, Yiannis Bouteas, David Broomberg & Oliver Chanarin, Constantin (Dikos) Byzantios, Pedro Cabrita Reis, Vlassis Caniaris, Chryssa, Chandris Pantelis, Danil, Bia Davou, George Drivas, Eirene Efstathiou, Haris Epaminonda, Koken Ergun, Jan Fabre, Stelios Faitakis, Carlos Garaicoa, Kendell Geers, George Hadjimichalis, Joana Hadjithomas & Khalil Joreige, Mona Hatoum, Gary Hill, Emily Jacir, Gulsun Karamustafa, Nikos Kessanlis, Kimsooja, Panos Kokkinias, Dimosthenis Kokkinidis, Joseth Kosuth, Jannis Kounellis, Piotr Kowalski, Yorgos Lazongas, George Lappa, Ange Leccia, Stathis Logothetis, Maria Loizidou, Andreas Lolis, Danny Mathys, Yiannis Michas, Nikos Navridis, Nina Papaconstantinou, Maria Papadimitriou, Aimilia Papafilippou, Ilias Papailiakis, Rena Papaspyrou, Nausika Pastra, Pavlos, Jannis Psychopedis, Alexandros Psychoulis, Walid Raad, Oliver Ressler, Lucas Samaras, Yorgos Sapountzis, Allan Sekul, Vassilis Skylakos, Christiana Soulou, Aspa Stasinopoulou, Takis, Thodoros, sculptor, Thanasis Totsikas, Nikos Tranos, Stefanos Tsivopoulos, Costas Tsoclis, Dimitris Tzamouranis, Costas Varotsos, Kostis Velonis, Bill Viola, Vangelis Vlahos, Pantelis Xagoraris, Georgios Xenos

ANTIDORON. The EMST Collection
Fridericianum, Kassel

10 June- 17 September 2017

Monday, June 5, 2017

Sunday, May 28, 2017

América invertida

Joaquin Torres Garcia, Inverted America, 1943

Where are we now: Struggling autonomies in closing times

Over a period of a month a DIY exhibition of autonomous experiments, activists actions and cultural interventions will evolve at Green Park. Seeking to generate a public debate on both methods of cultural autonomous initiatives and potential infrastructures appropriate for current conditions this DIY archive will be gradually expanding during this month. The exhibition accompanied with a series of public events and be open to the public only on these days.

A discussion with Jacques Rancière
Participants: Thanos Andritsos, Akis Gavrilidis, Evangelia Ledaki, Eva Prousali, Stavros Stavridis, Kostis Velonis, Despina Zefkili
This action takes place as a pre-edition of second episode of DIY Biennial.
31 May - 21 June 2017

Green Park, Athens 
28 May, 19.00 

Tuesday, May 23, 2017

Meeting on the Astral Plane

J. Richman | Meeting on the Astral Plane
Book jacket for the New Metaphysical Library no.075

Красный дом

Kazimir Malevich, Red House, Oil on canvas, 1932

Kάτω από τον αριστερισμό του Malevich

Alphonse Allais, Combat de Nègres dans une cave pendant la nuit. Estampe (1897)

Είναι βάσιμο να υποστηριχτεί ότι κάποιοι καλλιτέχνες συνεχίζουν να δρουν κάτω από τον αριστερισμό του Malevich; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό πέρα από μια πιθανή εξιδανικευμένη ανάγνωση της άρνησης του τέλους μιας ιστορίας της νεωτερικότητας;
Η τέχνη του Malevich και η συνειδητή του απόκλιση από τις «προπαγανδιστικές» εκτροπές των συναδέλφων του στη ρωσική πρωτοπορία χρησιμεύει και σήμερα ως ένα σημείο αναφοράς σε καλλιτέχνες που δεν ακολουθούν τις σειρήνες της επικαιρότητας. Μια μεταμαλεβιτσική λογική μπορεί να ανιχνευθεί και στον ελλαδικό χώρο και, συγκεκριμένα, στο έργο του Τάκη, της Ρένας Παπασπύρου, του Άγγελου Σκούρτη, του Γιάννη Παπαδόπουλου, της Λητώς Κάττου και της Ευγενίας Αποστόλου, με πολύ διαφορετικό κάθε φορά τρόπο, στην ίδια ωστόσο γραμμή της συνειδητής απόκλισης από τη γλώσσα του σουπρεματισμού. 

Ο Malevich μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα παράδειγμα που ενισχύει τον συνδετικό κρίκο με το προνεωτερικό Βυζάντιο, ώστε και οι πιο ερμητικές αποφάνσεις της ελληνικής πρωτοπορίας να μην φαντάζουν απαραίτητα ξεκομμένες από το διάλογο με τον ίδιο τον ελληνισμό και την επέκτασή του «προς ανατολάς». Ωστόσο, δεν πρέπει να στηριζόμαστε τόσο στην επίδραση της βυζαντινής αγιογραφίας στο έργο του Malevich. Ο Malevich πάνω από όλα υπήρξε ένας πολωνικής καταγωγής καθολικός ριζοσπάστης διανοούμενος που ανανέωσε αλλά και αποδόμησε συνειδητά την ορθόδοξη παράδοση. 

Monday, May 1, 2017

Ο δρόμος προς την κυβόσχημη κατοίκηση : Η έννοια της διαμονής στο έργο του Μalevich

Η διάλεξη επικεντρώνεται στο τρόπο που ο Malevich αντιλαμβάνεται το διάνοιγμα σε μια κοσμολογική κατοίκηση την ίδια χρονική περίοδο που εκπρόσωποι του κυβοφουτουρισμού δίναν έμφαση στη διαδικασία της απόδρασης και της εξόδου.Το έργο του Malevich θα ερμηνευθεί μέσα απο τη χαϊντεγκεριανή κριτική για το έργο του Hölderlin θεωρώντας οτι η ποιητική διαδικασια που ενυπάρχει σε κάθε έκφραση είναι εκείνη που αφήνει να εισέλθει το κατοικείν του ανθρώπου στην ουσία του και να ορίσει με αφορμή το 'μαυρο τετράγωνο' του ρώσου πρωτοπόρου την οντολογική διάσταση του εκπατρισμένου.

Sunday, April 30, 2017

In lieblicher Bläue..

In lieblicher Bläue blühet
mit dem metallenen Dache der Kirchthurm. Den umschwebet
Geschrei der Schwalben, den umgiebt die rührendste Bläue.
Die Sonne gehet hoch darüber und färbet das Blech,
im Winde aber oben stille krähet die Fahne.
Wenn einer unter der Glocke dann herabgeht, jene Treppen,
ein stilles Leben ist es, weil,
wenn abgesondert so sehr die Gestalt ist,
die Bildsamkeit herauskommt dann des Menschen.
Die Fenster, daraus die Glocken tönen, sind wie Thore an Schönheit.
Nemlich, weil noch der Natur nach sind die Thore,
haben diese die Ähnlichkeit von Bäumen des Walds.
Reinheit aber ist auch Schönheit.
Innen aus Verschiedenem entsteht ein ernster Geist.
So sehr einfältig aber die Bilder, so sehr heilig sind die, daß
man wirklich oft fürchtet, die zu beschreiben.
Die Himmlischen aber, die immer gut sind,
alles zumal, wie Reiche, haben diese, Tugend und Freude.
Der Mensch darf das nachahmen.
Darf, wenn lauter Mühe das Leben, ein Mensch
aufschauen und sagen: so will ich auch seyn?
Ja. So lange die Freundlichkeit noch am Herzen, die Reine,
dauert, misset nicht unglücklich der Mensch sich
der Gottheit.
Ist unbekannt Gott? Ist er offenbar wie die Himmel?
dieses glaub' ich eher. Des Menschen Maaß ist's.
Voll Verdienst, doch dichterisch,
wohnet der Mensch auf dieser Erde. Doch reiner
ist nicht der Schatten der Nacht mit den Sternen,
wenn ich so sagen könnte,
als der Mensch, der heißet ein Bild der Gottheit.

Giebt auf Erden ein Maaß?
Es giebt keines. Nemlich
es hemmen der Donnergang nie die Welten des Schöpfers.
Auch eine Blume ist schön, weil sie blühet unter der Sonne.
Es findet das Aug' oft im Leben
Wesen, die viel schöner noch zu nennen wären
als die Blumen. O! ich weiß das wohl!
Denn zu bluten an Gestalt und Herz,
und ganz nicht mehr zu seyn, gefällt das Gott ?
Die Seele aber, wie ich glaube, muß rein bleiben,
sonst reicht an das Mächtige auf Fittigen der Adler mit lobendem Gesange
und der Stimme so vieler Vögel.
Es ist die Wesenheit, die Gestalt ist's.
Du schönes Bächlein, du scheinest rührend, indem du rollest so klar,
wie das Auge der Gottheit, durch die Milchstraße.
Ich kenne dich wohl,
aber Thränen quillen aus dem Auge. Ein heiteres Leben
seh' ich in den Gestalten mich umblühen der Schöpfung, weil
ich es nicht unbillig vergleiche den einsamen Tauben auf dem Kirchhof.
Das Lachen aber scheint mich zu grämen der Menschen,
nemlich ich hab' ein Herz.
Möcht' ich ein Komet seyn?
Ich glaube. Denn sie haben Schnelligkeit der Vögel; sie blühen an Feuer,
und sind wie Kinder an Reinheit.
Größeres zu wünschen, kann nicht des Menschen Natur sich vermessen.
Der Tugend Heiterkeit verdient auch gelobt zu werden vom ernsten Geiste,
der zwischen den drei Säulen wehet
des Gartens. Eine schöne Jungfrau muß das Haupt umkränzen
mit Myrthenblumen, weil sie einfach ist
ihrem Wesen nach und ihrem Gefühl. Myrthen aber
giebt es in Griechenland.

Wenn einer in den Spiegel siehet,
ein Mann, und siehet darinn sein Bild, wie abgemahlt;
es gleicht dem Manne.
Augen hat des Menschen Bild,
hingegen Licht der Mond.
Der König Ödipus hat ein Auge zuviel vielleicht.
Diese Leiden dieses Mannes, sie scheinen unbeschreiblich, unaussprechlich,
Wenn das Schauspiel ein solches darstellt, kommt's daher.
Wie ist mir's aber, gedenk' ich deiner jetzt?
Wie Bäche reißt des Ende von Etwas mich dahin,
welches sich wie Asien ausdehnet.
Natürlich dieses Leiden, das hat Ödipus.
Natürlich ist's darum.
Hat auch Herkules gelitten?
Wohl. Die Dioskuren in ihrer Freundschaft
haben die nicht Leiden auch getragen? Nemlich
wie Herkules mit Gott zu streiten, das ist Leiden.
Und die Unsterblichkeit im Neide dieses Leben,
diese zu theilen, ist ein Leiden auch.
Doch das ist auch ein Leiden, wenn mit Sommerflecken ist bedeckt ein Mensch,
mit manchen Flecken ganz überdeckt zu seyn! Das thut die schöne Sonne:
nemlich die ziehet alles auf.
Die Jünglinge führt die Bahn sie mit Reizen ihrer Strahlen
wie mit Rosen.
Die Leiden scheinen so,
die Ödipus getragen,
als wie ein armer Mann klagt,
daß ihm etwas fehle.
Sohn Laios, armer Fremdling in Griechenland!
Leben ist Tod, und Tod ist auch ein Leben

Friedrich Hölderlin

In lovely blue blooms the steeple with its metal
roof. Around the roof swirls the swallows’ cry,
surrounded by most touching blue. The sun rises high
above and tints the roof tin. But in the wind beyond, silently,
a weathercock crows. When someone comes forth from
the stairs of the belfry, it is a still life. And though the form
is so utterly strange, it becomes the figure of a
human being. The windows out of which the bells resound are as
gates to beauty. Because gates still take after nature
they resemble forest trees. Purity, too, is beauty. From within, out
of diverse things, a grave spirit emerges. So simple,
these images, so holy, that one often fears
to describe them. But the heavenly ones, always
good, possess, even more than the wealthy, virtue and
joy. Humans may follow suit. Might a person, when
life is full of trouble, look up and say: I, too,
want to be like this? Yes. As long as friendliness and purity
dwell in our hearts, we may measure ourselves not unfavorably
with the divine. Is God unknown? Is he manifest
as the sky? This I tend to believe. It is the measure
of the human. Deserving, yet poetically, we dwell
on this earth. The shadow of night with its stars,
if I may say so, is no purer than we
who exist in the image of the divine
Is there measure on earth? There is none. For
the creator’s worlds can never contain the clap of thunder.
Because it blooms under the sun, a flower, too, is beautiful.
In life, the eye often finds creatures to call more beautiful
still than flowers. Oh! I know this well!
For to bleed in body and heart and cease to be whole—
does this please God? The soul, I believe, must remain
pure, or else the eagle will wing its way to the almighty
with songs of praise and the voice of so many
birds. It is substance and it is form. Beautiful little
brook, so touching you seem as you roll so clear,
like the eye of God, through the Milky Way. I know
you well. But tears stream from my eyes. A clear
life I see in the forms of creation that blooms around me
because I do not compare them unreasonably with the lonely pigeons
in the churchyard. People’s laughter seems
to grieve me—after all, I have a heart. Would I
like to be a comet? I believe so. For they have the quickness
of birds, they blossom in fire, and in their purity is as children’s.
To wish for more is beyond the measure of human nature.
The clarity of virtue also deserves praise from the grave
spirit that blows between the garden’s three pillars. A beautiful virgin must
garland her head with myrtle, for to do so is simply
her nature and her sensibility. But myrtle trees are found in Greece.

When a person looks into a mirror and sees
his image, as if painted, that is like the Manes.
The human form has eyes, but the moon has light.
Perhaps King Oedipus had an eye too many. This
man’s suffering seems indescribable, unspeakable,
inexpressible. When the drama presents it so, so it is. But how is it with me?
Am I thinking now of your suffering? Like brooks, the end of
Something as vast as Asia is carrying me toward it. Oedipus, of course, suffered like this, too;
and certainly for the same reason. Did Hercules suffer as well? Of course.
Did not the Dioscuri, too, in their friendship bear pain?
As Hercules fought with God—that is
suffering. And immortality in envy of this life—
to divide these two—that, too, is suffering. But it is also
suffering when a person is covered with freckles—
to be completely covered with freckles! The beautiful
sun does that, for it draws out everything. The path
seduces the young with the charm of its rays, like roses.
Oedipus’s suffering is like a poor man
wailing that he is deprived. Son Laios, poor
stranger in Greece. Life is death, and
death is also a life.

Friedrich Hölderlin

Saturday, April 29, 2017

The Sun

 Poem from V.Kamensky, A.Kruchenykh and K.Zdanevich,1917

My Prayer

Dear God:

Mercy on me

and forgive.

I have flown an airplane

and now am in a ditch.

I want to grow
 as poison ivy.


Vasily Kamensky, 1916 

Platform Escape Plan

Kostis Velonis, Platform Escape Plan, 2017
500 x 145 x 190 cm 
Plywood, wood, acrylic

Saturday, April 22, 2017

Beyond Hestia

Athens School of Fine Arts
Visual Arts Semester Courses. Spring 2017
April -May

Beyond Hestia

This course focuses on the dramatic changes brought about by modern art in the exploration of appearances through the gradual suppression of enclosed plastic volume, all the way to its full opening (Cubism, Futurism, Constructivism, Suprematism). This aporetic process is translated as an opening to a cosmological dwelling, and presupposes a “cosmopolitan” view of territorial space. There might be a parallel process of challenging permanent ancestral residence, with the tectonic rigidity of form characteristic of archaic sculpture as well as of the formalist reading of architecture, but in practice the exercise of a thought and a discourse that defines issues of identity, cultural particularities and questions of self-management almost always includes the idea of a symbolic stable residence. There is a need to belong, and the metaphorical expression of this need is the house, even if the choice to belong is not related to any particular building. Maybe in the end escape from dwelling does not exist in practice, but reveals a need for a moving stability, a dwelling adjusted to the requirements of moving.

Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
«Εικαστικές Τέχνες – Σεμινάρια Εαρινού Εξαμήνου” 2017

Πέρα από την Εστία

Το περιεχόμενο της ενότητας επικεντρώνεται στις δραματικές αλλαγές που επέφερε η μοντέρνα τέχνη στην διερεύνηση των φαινομένων με την σταδιακή κατάργηση του περίκλειστου πλαστικού όγκου μέχρι το πλήρες άνοιγμα του (κυβισμός, φουτουρισμός, κονστρουκτιβισμός, σουπρεματισμός) ως απόρροια μιας διαδρομής, η οποία μεταφράζεται με τους όρους ενός διανοίγματος σε μια κοσμολογική κατοίκηση και η οποία προϋποθέτει μια «κοσμοπολιτική» αντίληψη του εδαφικού χώρου. Ενδεχομένως υπάρχει μια παράλληλη πορεία αμφισβήτησης της μόνιμης πατρογονικής κατοικίας με την τεκτονική ακαμψία της φόρμας που χαρακτηρίζει την αρχαϊκή γλυπτική όπως και τη φορμαλιστική ανάγνωση της αρχιτεκτονικής, στην πράξη όμως η άσκηση της σκέψης και ενός λόγου που ορίζει ζητήματα ταυτότητας, πολιτισμικές ιδιαιτερότητες και ζητήματα διαχείρισης του εαυτού σχεδόν πάντα εμπεριέχει την ιδέα μιας συμβολικής σταθερής εστίας. Υπάρχει η ανάγκη κάπου να ανήκεις και το μεταφορικό όχημα που φέρει αυτήν την ανάγκη είναι το σπίτι ανεξάρτητα αν η επιλογή του να ανήκεις κάπου δεν σχετίζεται με κάποιο συγκεκριμένο κτίσμα.
Ίσως τελικά η διαφυγή από την κατοικία να μην υφίσταται στη πράξη αλλά να αποκαλύπτει μια ανάγκη μεταφερόμενης σταθερότητας, μια εστία που προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της μετακίνησης.

Bibliography / Βιβλιογραφία
Gaston Bachelard, La poetique de l'espace (Παρίσι : PUF, 1957)
Boccioni, Scritti editi e inediti (Μιλάνο: Feltrinelli, 1971)
Apollonio Umbro, Futurist Manifestos (Λονδίνο: Thames and Hudson, 1973)
Antonio Sant’ Elia /Filippo T. Marinetti “Φουτουριστική αρχιτεκτονική», (επιμ.) Ulrich Conrads: Programme und manifeste zur Architektur des 20 (Braunschweig: Friedr.Vieweg & Sohn, 1964)

Naum Gabo και Anton Pevsner, "The Realistic Manifesto". Charles Harrison and Paul Wood, Art in Theory 1900-1990 (Cambridge, Massachusetts: Blackwell, 1992): 297-299.
Theo Van Doesburg, "Sixteen Points of a plastic Architecture", in Theοdore M. Βrown, The work of G.Rietveld Architect, (Utrecht : A.W.Bruna and Zoon, 1958)
Jonathan Jones, A House is not a Home, Frieze 55, (Nov. -Dec. 2000 ) :84-89

Martin Heidegger “...dichterisch wohnet der Mensch"... /Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος..."
Δίγλωσση έκδοση. Μετάφρ. Ιωάννα Αβραμίδου. Επιμ. Γ. Ξηροπαΐδης. (Αθηνα:Πλέθρον, 2008).

Martin Heidegger, Bauen Wohnen Denken” /Κτίζειν, κατοικείν, σκέπτεσθαι. Δίγλωσση έκδοση. Μετ. Γ. Ξηροπαΐδης. (Αθηνα:Πλέθρον, 2008)

Θεόφιλος Καΐρης: «Γνωστική - Στοιχεία Φιλοσοφίας», Εισαγωγή και επιμέλεια: Νικήτας Σινιόσογλου, Καΐρειος Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Ευρασία, Άνδρος 2008.

Rosalind. E Krauss, Passages in Modern Sculpture (Λονδίνο: Thames and Hudson, 1977).

Κ. Μάλεβιτς, «Γραπτά», (Αθήνα : Βάνιας, 1992)

Ελένη Μαχαίρα, Το μαύρο τετράγωνο του Καζιμίρ
 Μαλέβιτς, (Αθήνα : Στιγμή, 2011)

Boris Groys , Becoming Revolutionary: On Kazimir Malevich

Sophia Kishkovsky, There is more to Malevich’s Black Square than a hidden racist joke, Moscow curators reveal, The Αrt Newspaper, 18 Νοεμβρίου 2015.

Thomas Nail, Migrant Cosmopolitanism

John E.Bowlt, Nicoletta Misler , Maria Tsantsanoglou The Cosmos of the Russian avant-garde: Art and Space Exploration , 1900-1930, (Thessaloniki: State Museum of Contemporary Art, Costakis Collection, 2010)

Κωστής Βελώνης, “Το εργαστήριο ως καλύβα”, στην Ελάχιστη Δομή, Σκηνές της καλύβας,
επιμ. Αποστόλης Αρτινός (Αθήνα: εκδ. Κριτική, 2014)

Kostis Velonis, Conflicts in the City : Between Apolis and Hypsipolis, South Magazine

Ekaterina Bobrinskaia, On the threshold of the cosmos : the instict of lighteness and cosmic consciousness in The Cosmos of the Russian avant-garde: Art and Space Exploration, 1900-1930 (Thessaloniki : State Museum of Contemporary Art, Costakis Collection, 2010, p.88)


Alphonse Allais, Combat de nègres dans une cave,1897/Malevich, rectangle and circle , 1915–1915, Black Square 1915/Giacomo Balla, Complesso plastico colorato di linee-forze,1914-1915/ Umberto Boccioni, “Sviluppo di bottiglia nello spazio”, 1912 / Rodchenko, spatial constructions, 1918/ El Lissitzky, Wolkenbügel, 1925, El Lissitzky, Proun works, 1919-1927 / Schwitters “Merzbau” 1923-1943/ Gabo, Diagram showing volumetric (I) and stereometric (II) cubes“ 1937 / Gordon Matta Clark Splitting”, 1974/Rachel Whiteread, House, 1993/ Robert Smithson “Partially buried woodshed”, 1970,“Hotel Palenque”,1969 Gregor Schneider, Totes Haus u r, 1985 -, Cube Hamburg, 2007/

Mondriaan Fonds

Onlangs werd 39 kunstenaars een Werkbijdrage Bewezen Talent toegekend. Dit zijn: Christiaan Bastiaans, Irina Birger, Richard Bolhuis, Marie Civikov, Martha Colburn, Jan Commandeur, Robbie Cornelissen, L.J.A.D. Creyghton, Vincent Dams, Erwin Driessens, Andrea Freckmann, Ksenia Galiaeva, Giovanni Giaretta, Julien Grossmann, Sara van der Heide, Tjibbe Hooghiemstra, Daan den Houter, Eleni Kamma, Wouter Klein Velderman, Herman Lamers, Heidi Linck, Klaar van der Lippe, Margit Lukács, Theo Niekus, Falke Pisano, Thomas Raat, Martin Riebeek, Inge Riebeek-van 't Klooster, Simon Schrikker, Erik Sep, Anoek Steketee, Bart Stuart, Jay Tan, Dick Verhult, Maria Verstappen, Roy Villevoye, Marenne Welten, Rozemarijn Westerink en Albert Zwaan.

De bijdrage is bestemd voor kunstenaars die minstens vier jaar een beroepspraktijk hebben en kan worden gebruikt voor de ontwikkeling van nieuw werk en het aangaan van experiment.

Eleni Kamma, Yar bana bir eğlence. Notes on Parrhesia, 2015. HD video, 37 min 24 sec.

Anoek Steketee, Ali’s Documents, State of Being, 2016, 30x40 cm, c-­print 

Roy Villevoye, Reset (Vienna 1909, 20-­year-­old Adolf Hitler is Homeless), 2016 (detail), installatie in Kunstenfestival Watou 2016, Watou, BE. 

How Academia uses Poverty, oppression and Pain for Intellectual Masturbation

The politics of decolonization are not the same as the act of decolonizing. How rapidly phrases like “decolonize the mind/heart” or simply “decolonize” are being consumed in academic spaces is worrisome. My grandfather was a decolonizer. He is dead now, and if he was alive he would probably scratch his head if these academics explained  the concept to him.
I am concerned about how the term is beginning to evoke a practice of getting rid of colonial practices by those operating fully under those practices. Decolonization sounds and means different things to me, a woman of color, than to a white person. And why does this matter? Why does my skin itch when I hear the term in academic white spaces where POC remain tokens? Why does my throat become a prison of words that cannot be digested into complete sentences? Is it because in these “decolonizing” practices we are being colonized once again?

By Clelia O. Rodríguez