Tuesday, November 12, 2019

Places of Residence for Accused Witches

Places of Residence for Accused Witches With Timeline

Monday, November 11, 2019

Broken Obelisk

Thomas B Hess, Barnett Newman, NYC: Museum of Modern Art1971

Sunday, November 10, 2019

Σπασμένες πτέρνες και Οβελίσκοι / Broken Heels and Obelisks

Σπασμένες  πτέρνες και οβελίσκοι   / Broken Heels  and Obelisks 

Martin Luther King, I have a dream Speech, delivered 28 August 1963, at the Lincoln Memorial, Washington D.C

Polcari, Stephen,  Barnett Newman's Broken Obelisk, Art Journal, Vol. 53, No. 4, Sculpture in Postwar Europe and America, 1945-59 , Winter, 1994, pp. 48-55
Krauss, Rosalind, Sculpture in the Expanded FieldOctober, Vol. 8, Spring, 1979, pp. 30-44
Jonathan Jones, Newman's Broken Obelisk: the end of a political dream, Guardian 22 oct. 2008 

 Hess Thomas B., Barnett Newman, NYC: Museum of Modern Art, 1971

 VernantJean Pierre, Ο «καλός θάνατος» του Αχιλλέα,  Ανάμεσα στον μύθο και την πολιτική, μτφρ. Γιόση Ι Μαιρη, Αθήνα : Σμίλη, 2003

 VernantJean Pierre, Περί ορίων: Ανάμεσα στον μύθο και την πολιτική ΙΙ,   μτφρ. Γιόση Ι, Μαιρη, Αθήνα : Σμίλη, 2008

EcoUmberto, Η ομορφιά της λίστας,  μτφρ. Δότση Δήμητρα, Αθήνα: Καστανιωτης, 2010

Όμηρος, Ιλιας, ραψωδίες Α-Ω, μτφρ. Μαρωνίτης,  Δημήτρης , Αθήνα: Αγρα, 2012 

Barnett NewmanBroken Obelisk 

Barnett Newman, Achilles 

Brancusi, Endless Column


Barnett Newman, Achilles, oil and acrylic resin on canvas, 241.6 x 201 x 5.7 cm, 1952

Tuesday, November 5, 2019

The Size of Space


The Uses of Sorrow

(In my sleep I dreamed this poem)
Someone I loved once gave me
a box full of darkness.
It took me years to understand
that this, too, was a gift.
Mary Oliver 

Sunday, November 3, 2019

Ο ανεπιτυχής εναγκαλισμός με τον ουρανό και η σουπρεματιστική φάρσα

Ο ανεπιτυχής εναγκαλισμός με τον ουρανό και η σουπρεματιστική  φάρσα
The unsuccessful embrace of the sky and the suprematist farce

Ειδική βιβλιογραφία  και σημειώσεις
References, works cited 

Malevich's Black Square under X-ray: A dialogue on racerevolution and art history. Khadija von Zinnenburg Carroll and Dina Gusejnova in conversation, Third Text , 9 September 2019 http://www.thirdtext.org/domains/thirdtext.com/local/media/images/medium/Malevich_conversation_PDF_1.pdf

Shatskikh, Aleksandra, Inscribed Vandalism: The Black Square at One Hundred

Vakar, I.A., Kazimir Malevich: The Black Square, Moscow: The State Tretyakov Gallery, 2015.



Robert Fludd - Macrocosm Microcosm,  1617

“The Great Darkness. And thus, to Infinity”  


Alphonse Allais, Album-Primovrilesque, 1897 

Bobrinskaia, Ekaterina, On the threshold of the cosmos: the instict of lighteness and cosmic consciousness in The Cosmos of the Russian avantgarde: Art and Space Exploration, 1900-1930 , Thessaloniki : State Museum of Contemporary Art, Costakis Collection,  2010 

Παπανικολάου, Μιλτιάδης (επιμ.) Πίσω από το Μαύρο Τετράγωνο, Θεσσαλονίκη :  Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης,  2002 

Nakov,  Andrei, «Άνθρωποι και μορφές σε «ελεύθερη πτήση». Στοιχεία σύγκλησης μεταξύ του Malevich και του Tsiolkovskii», Η Κατάκτηση του αέρα, μια περιπέτεια στην τέχνη του 20ου αιώνα, Θεσσαλονίκη : Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, 2003  

Μαχαίρα, Ελένη, Το μαύρο τετράγωνο του Καζιμίρ Μαλέβιτς, Αθήνα: Στιγμή, 2011.

Nakov,  Andrei, «Άνθρωποι και μορφές σε «ελεύθερη πτήση». Στοιχεία σύγκλησης μεταξύ του Malevich και του Tsiolkovskii», Η Κατάκτηση του αέρα, μια περιπέτεια στην τέχνη του 20ου αιώνα, Θεσσαλονίκη : Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, 2003  

Kraus Karola; Gorjatschewa Tatjana; Franz  Erich,  From Surface to Space: Malevich & Early Modern Art , Von Der Flache Zum Raum : Malewitsch Unde Die Fruhe Moderne, Koln : Walther Konig, 2008

Κωστής Βελώνης, “Κάτω από τον αστερισμό του Malewicz”, Αυγή της Κυριακής , 14/5/17

Yves Klein, Le Saut dans le vide, 1960

Ilya Kabakov, "The Man Who Flew into Space from his Apartment", 1985.

Σινιόσογλου, Νικήτας,  Αλλόκοτος Ελληνισμός,   Αθήνα :  Κίχλη,  2016.

Αδεξιότητα και νεωτερικότητα  (We Are All Clowns)
Τέχνη στο συγκείμενο  Art in context )
ΑΣΚΤ -Χειμερινό εξάμηνο
Αμφιθέατρο νέας βιβλιοθήκης,  Πειραιώς 256

Le Saut dans le vide

Yves Klein, Le Saut dans le vide, 1960

The Man Who Flew into Space from his Apartment

Ilya Kabakov, "The Man Who Flew into Space from his Apartment", 1985.


Alphonse Allais, Album-Primovrilesque, 1897 

Saturday, October 26, 2019

Robert Fludd - Macrocosm Microcosm (1617)

Robert Fludd - Macrocosm Microcosm (1617)

“The Great Darkness. And thus, to Infinity”  

Poetry Movement That Accidentally Became Legitimate

WITTER BYNNER HATED MODERNIST POETRY. A rising literary star who was briefly engaged to Edna St. Vincent Millay, Bynner felt that the new crop of free-verse poetry movements was becoming absurd. Not only were these poets failing to create real art, but they also took themselves far too seriously.
So he decided to satirize it all.
In February 1916, at a ballet entitled Le Spectre de la Rose, Bynner was criticizing the proliferation of experimental poems to some friends when he made a joke. He asked whether they had heard of the poetry movement known as Spectrism—a name he spontaneously invented based on the title of the ballet.
Later, he told his Harvard friend Arthur Davison Ficke about the trickery, and together the duo decided to make “Spectrism” a reality. Their main goal was to parody the Modernist poetry they so distrusted.

Michael Waters,  Poetry Movement That Accidentally Became Legitimate https://www.atlasobscura.com/articles/spectra-poetry-hoax-witter-bynnerThe Hoax, June  28, 2017 

Tuesday, October 22, 2019

Opus 151

CANDLE, candle,
Flicker and flow-
I knew you once-
But it was not long ago,
                        it was

Last night. 
And you spoiled my otherwise bright

Anne Knish (Arthur Davison Ficke) 

Monday, October 21, 2019

Ηθική του σκοντάμματος/Ethics of Stumbling

Περιγραφή του μαθήματος /Course Description

Γενική βιβλιογραφία /General Bibliography 

Ειδική βιβλιογραφία  και σημειώσεις της ομιλίας «Ηθική του σκοντάμματος»
References,  works cited for the "Ethics of Stumbling" 

Amy Lowell 

Friedrich Hoelderlin 

Matthew Rohrer

Heidegger, Martin “...dichterisch wohnet der Mensch".../Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος..." Δίγλωσση έκδοση. Μετάφρ. Ιωάννα Αβραμίδου. Επιμ. Γ. Ξηροπαΐδης. Αθήνα: Πλέθρον, 2008. 

HölderlinFriedrich,  Ὑπερίων ἢ ὁ ἐρημίτης στὴν Ἑλλάδα, μτφρ. Λαυρέντιος Γκεμερέυ, Αθήνα:  Ηριδανός, 1982.

HölderlinFriedrich, Ελεγείες, Ύμνοι και άλλα Ποιήματα, μτφρ. Στέλλα Νικολούδη Αθήνα : Άγρα, 1996.

SchopenhauerArthurH Τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος, μτφρ. Καλοφωλιά Μυρτω, Αθήνα :εκδ. Πατάκη, 2014

David Michael Kleinberg-Levin Gestures of Ethical Life: Reading Hölderlin's Question of Measure After Heidegger (Stanford University Press,  2005)

Βλαβιανός,  Χάρης  (επιμ., μτφρ) Ανθολογία ερωτικής ποίησης, Αθήνα :Πατάκης, 2013. 

Velonis, Kostis, “Hyperion Has Stumbled”, in Puppet Sun, Athens : NEON: City Project, 2019      

 Waters, Michael,  Movement That Accidentally Became Legitimate 

Thursday, October 17, 2019

Το Bauhaus δεν είναι το σπίτι μας; Το «πνεύμα» της ελεύθερης οικονομίας στην συγκρότηση της σχολής της Βαϊμάρης

Τι θα συνέβαινε αν αντικαθιστούσαμε τον όρο «λιτότητα» μ’ εκείνον του «ασκητισμού»; Σκέφτομαι πως σε ό,τι αφορά το σχεδιασμό στο Bauhaus δεν θα άλλαζαν και πολλά πράγματα. Αν και το ασκητικό στοιχείο αναδεικνύει την ανάγκη του «αφαιρείν» και της «εγκράτειας», αυτό σε καμία περίπτωση δεν εναντιώνεται στη λογική της μαζικής παραγωγής και της τυποποίησης που χαρακτηρίζει την σχολή της Βαϊμάρης. 
Ο παραπάνω λογισμός επιτρέπει να συλλάβουμε τη σημασία της θρησκευτικής επίδρασης στο σχεδιασμό. Από αυτήν την άποψη, έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς η συγκρότηση του Bauhausσυνδέεται με τη χριστιανική ηθική για να διαπιστώσουμε επιπρόσθετα πως το διεθνές στιλ(international style) της ιστορικής σύζευξης, δηλαδή της μοντέρνας ευρωπαϊκής με την αμερικανική αρχιτεκτονική, σχετίζεται με την εφαρμογή αυτών των ιδεών στον χτιστό πολιτισμό. Πρόκειται για μια απόπειρα που αφήνει για λίγο την ερμηνεία του καπιταλισμού με εργαλείο την υλικοτεχνική δομή και θέτει ερωτήματα γύρω από τις αξίες πάνω στις οποίες αναπτύσσεται ως οικονομικό σύστημα.
Η ερμηνεία που περιστρέφεται γύρω από τη σχέση του καπιταλισμού με τον χριστιανισμό, ειδικά αυτή που ορίζει την προτεσταντική ηθική ως γενεσιουργό αίτια της οικονομίας των καιρών μας, είναι σχεδόν το ίδιο παλιά όσο και η μαρξιστική (1867). Η ανάλυση αυτής της συγγένειας εμφανίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα και οφείλεται προφανώς στη μελέτη του Μax Weber«Η Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού», που εγκαινιάζει την οικονομική κοινωνιολογία.
Αν ο καπιταλισμός, ως ένας τρόπος ορθολογικού σχεδιασμού του συνόλου της ζωής, αφορά περισσότερο από κάθε άλλη οικονομική θεωρία την συσσώρευση και προτάσσει τον ασκητισμό στην καθημερινή συμπεριφορά, τότε μήπως η σχολή του Bauhaus αποτελεί την ακριβέστερη μεταφορά αυτής της αρχής στην αρχιτεκτονική παράδοση; 
Μπορεί ο οικονομικός ρασιοναλισμός να δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη θρησκευτική απομάγευση και τη μετατροπή του bourgeois σε αστό, όπως και για τη σταδιακή αντικατάσταση της υπαίθρου από τη μητροπολιτική εμπειρία, όμως ο προτεσταντισμός ως μια κυρίαρχη έκφραση του σύγχρονης χριστιανικής ηθικής ήταν και παραμένει ενεργός σε όλες τις ιστορικές διαδρομές του νεωτερικού βίου. Αν, μέσα στο οργανωμένο πλαίσιο της νεωτερικής κοινωνίας, χρέος και προορισμός κάθε πολίτη είναι η δικαίωση μέσα από το επάγγελμα, αυτή η εργασιακή υποχρέωση προϋπάρχει και επιβραβεύεται στον προτεσταντισμό. 
Το μορφολογικό πρότυπο του Bauhaus και οι ηθικές του προεκτάσεις δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για να θεωρήσουμε τελείως αυθαίρετη τούτη τη σύγκλιση. Όμως αυτό δεν φαίνεται να γίνεται συνειδητό σε όλους όσους η νεωτερική παράδοση αποτελεί αντικείμενο έρευνας. Σκληρή και επίμονη δουλειά, με πλήρη και αποκλειστική προσήλωση στο αντικείμενο, εν ολίγοις ένας ασκητικός βίος, στον οποίο ο καθένας διαλέγει τη δική του «συσσώρευση πλούτου», όταν μάλιστα αυτή η «συσσώρευση» δεν σημαίνει αποκλειστικά την συγκέντρωση χρήματων. Το εν λόγω μοτίβο δεν απουσιάζει από την πρακτική που βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. 
Αυτές οι επιλογές σχηματίζουν ένα είδος «προδιάθεσης» στα θεμέλια της μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Θα λέγαμε πως προλογίζουν ένα αισθητικό μόρφωμα, το οποίο επικροτεί την αφοσίωση στη δομική επανάληψη, τη γραμμική αυστηρότητα και τη λιτότητα στη φόρμα, την εξίσωση της απλότητας με την άμεση χρηστικότητα. Ο Tom Wolfe, στο γνωστό του λίβελο FromBauhaus to our house, κάποια στιγμή αναφέρεται έστω και αποσπασματικά στην «πουριτανική» αφθονία των ουρανοξυστών από γυαλί και ατσάλι. Δεν σχολιάζει, όμως, περαιτέρω την πιθανή σχέση του πουριτανισμού με τις αρχές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής.[i]  
Πολλά χρόνια νωρίτερα, ήταν και πάλι ο Max Weber εκείνος που εξέτασε το πώς η τάση για ομοιομορφία στη ζωή αντανακλάται στην τυποποίηση της παραγωγής, εκεί όπου το ανθρώπινο υποκείμενο υποτάσσεται στην ιδέα του «καθήκοντος»: «Ο άνθρωπος είναι μόνο ο διαχειριστής των αγαθών που ήρθαν σε αυτόν με τη χάρη του θεού. Πρέπει όμως ο δούλος της βίβλου να λογοδοτήσει για κάθε λεπτό που εμπιστευτήκαν σε αυτόν, και είναι τουλάχιστον επικίνδυνο να ξοδεύει κάτι από αυτό για ένα σκοπό που δεν υπηρετεί τη δόξα του πάρα μόνο την απόλαυση».[ii] Στην επόμενη πρόταση, ο Weber απευθύνεται άμεσα στον αναγνώστη και τον ρωτά: «Ποιος, που έχει τα ματιά του ανοικτά, δεν συναντάει εκπροσώπους της αντίληψης αυτής σήμερα;».[iii] Η διατύπωση του Γερμανού οικονομολόγου αναφέρεται βέβαια στις αρχές του 20ού αιώνα. Όμως και στην 4η βιομηχανική επανάσταση που βιώνουμε σήμερα η εισχώρηση του ασκητισμού στην εγκόσμια καθημερινή ζωή είναι αναμφισβήτητη.
Αν και το ύφος του Βαuhaus αφορά την αποφυγή της σπάταλης ή της χλιδής, που άλλες αρχιτεκτονικές σχολές θα ήταν αδύνατο να αποφύγουν, το πρόσταγμα για μια αισθητική της ολιγάρκειας σε συνδυασμό με το εγκόσμιο καθήκον της εργατικότητας κάνει τους μισητούς όσο και ποθητούς κύβους από γυαλί και ατσάλι να αντιστοιχούν στους συγχρόνους ναούς της πνευματικής άσκησης και προσευχής του συγχρόνου επιχειρηματία και των επαγγελμάτων της οικονομίας και γραφειοκρατίας γενικότερα. 
Ασφαλώς είναι αρκετό να κοιτάξουμε τους πρώτους «πελάτες» της σχολής του Bauhaus για να εξακριβώσουμε τις ομοιότητες αναμεσα στο καπιταλιστικο ήθος και την οικονομική τάξη και πως η τελευταία ανταποκρίνεται στην αρχιτεκτονική παραγωγή που αναπαράγει αυτές τις αξίες. Επιπρόσθετα, δεν  πρέπει να ξεχνάμε ότι η ιδέα της «άνεσης» περιορίζεται από τις δραστηριότητες που είναι επιτρεπτές, τη διεκδίκηση ενός ύφους ζωής που είναι αντίθετο προς την απληστία. 
Εθισμοί –με την έννοια της σταθερής θέλησης– στη βάση ενός ασκητικού βίου, όπως ο αυτοέλεγχος, η εγκράτεια, η υπακοή και η δέσμευση στον επαγγελματικό ρόλο με την έννοια του καθήκοντος δεν βρίσκουν αναλογίες στην υλική συνθήκη του Bauhaus και του «διεθνούς ύφους»; Πασίγνωστες δηλώσεις του Mies van der Rohe όπως το “Less is more” ή το “God is inthe detail” δεν μαρτυρούν μιαν αντίστοιχη κοσμική ηθική;
Η δύναμη της πουριτανικής ηθικής αναπτύχθηκε σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας και εισέβαλε ασφαλώς στις πιο απόκρυφες γωνίες των ιδιωτικότητας, ευνοώντας τη μετρημένη απόλαυση των αγαθών μέσω του ασκητικού εξαναγκασμού για αποταμίευση, και του αναπόφευκτου σχηματισμού του κεφαλαίου. Η ανάπτυξη μιας οικονομικά ορθολογικής ζωής ως καρπού της επαγγελματικής αφοσίωσης αντιμετωπίστηκε ως ευλογία του θεού. Έτσι και το Bauhaus κατά κάποιο τρόπο είναι από τις πιο «ευλογημένες» παραγωγικές επενδύσεις του κεφαλαίου στο χτιστό πολιτισμό. Αυτή η σύγκλιση λειτουργεί  ανεξάρτητα από τη γνωστή αθεΐα ή αγνωστικισμό των αρχιτεκτόνων που ακολουθούσαν το «διεθνές ύφος». Εξάλλου, όσον αφορά το Bauhaus, στην πλειοψηφία τους οι συντελεστές του είχαν προτεσταντική καταγωγή.