Monday, July 16, 2018

Left Behind to Miss You


Left Behind to Miss You2018 
Wood, cement, rocks 
85 x 60 x 10 cm 

Το οχυρό




Βασικός άξονας της έκθεσης αποτελεί η διευρυμένη αποκωδικοποίηση των εννοιών που περικλείει ο όρος Οχυρό. Στόχος του εγχειρήματος είναι η διερεύνηση των επιμέρους δομών (αρχιτεκτονικών, κοινωνιολογικών και ανθρωπολογικών) που σχετίζονται με την ιστορική γενεαλογία του οικισμού και η μεταφορά τους σε σύγχρονες εικαστικές προτάσεις (ζωγραφική, γλυπτική, εγκαταστάσεις, video, φωτογραφία, επιτελέσεις, αρχειακές παραθέσεις). Η οχύρωση, απαραίτητη αμυντική μέθοδος έναντι του επαπειλούμενου κινδύνου, συνυφασμένη με την γεωπολιτική και γεωλογική ιδιαιτερότητα της τοποθεσίας, συγκροτεί ένα ενιαίο σύνολο από υπέργεια και υπόγεια έργα που συνδέονται μεταξύ τους με πλέγματα πολιτισμικών αλληλεπιδράσεων. Η βιοπολιτική της οχύρωσης ως πράξη άμυνας σε συνδυασμό με το ενέργημα του καταφυγίου ως χωρικότητα προστατευμένης διαβίωσης, συνθέτουν μια σειρά από υβριδικά μοντέλα που αναλύουν τον καθημερινό βίο στο πλαίσιο μιας επισφαλούς ανθρωπογεωγραφίας. Ζητήματα όπως η οικιστική αυτονομία, η πατριαρχική οικογένεια ως κυρίαρχη κοινωνική δομή της εποχής, τα φεουδαρχικά κρησφύγετα, οι αμυντικοί μηχανισμοί, η σύνθετη αρχιτεκτονική τυπολογία του συγκροτήματος και οι ύστερες επεμβάσεις αποκατάστασης αποτελέσαν μερικά από τα διεπιστημονικά δεδομένα που συνέθεσαν το πεδίο έρευνας και έμπνευσης για τους 16 συμμετέχοντες εικαστικούς καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες.

Επιμέλεια έκθεσης: Θεόδωρος Ζαφειρόπουλος

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες: Αρβανίτης Νίκος, Βελώνης Κωστής, Γεροδήμος Βασίλης, Γιαννίση Φοίβη, Γρηγοριάδης Γιάννης, Γυπαράκης Γιώργος, Ισιδώρου Γιάννης, Ιωαννίδης Κώστας, Κοτιώνης Ζήσης, Μπασσάνος Κώστας, Παπακωνσταντίνου Νίνα, Παππά Νίνα, Τσώλης Κώστας, Χανδρής Παντελής, Χριστόπουλος Κώστας, Ψυχούλης Αλέξανδρος. 

Οχυρό συγκρότημα των Τρουπάκηδων - Μούρτζινων στην Καρδαμύλη
Εγκαίνια 28 Ιουλίου 2018
Διάρκεια 18/6- 31/10 2018

Friday, July 13, 2018

Kon Wajiro’s Archaeology of Present Times



Japanese architect, sociologist, and educator Kon Wajiro was living in Tokyo when the violent 1923 earthquake occurred. With his students, he visited the areas where people gathered after the natural disaster. Through simple yet refined drawings he began to register the temporary shelters and the sparse belongings of the refugees in order to testify their state of living, a condition reduced to the bare minimum.
During his life, Kon Wajiro kept on documenting the memories of Japanese civilisation in an attempt to keep their testimony in the event of their sudden disappearance or of their possible fading due to modernisation. He meticulously traced houses and types of furniture, ways of dressing and commodities, ordinary objects and people’s habit, generating a complex visual taxonomy of the transition of a culture toward modernity.
His studies gave birth to a branch of sociology, called “modernology” which aimed at documenting the evolution of places and cultures as a consequence of modernisation.

Tiled Pallet


Matias Faldbakken, Tiled Pallet, 2016

Wednesday, July 11, 2018

The Dancing Lares and the Serpent in the Garden Religion at the Roman Street Corner



The most pervasive gods in ancient Rome had no traditional mythology attached to them, nor was their worship organized by elites. Throughout the Roman world, neighborhood street corners, farm boundaries, and household hearths featured small shrines to the beloved lares, a pair of cheerful little dancing gods. These shrines were maintained primarily by ordinary Romans, and often by slaves and freedmen, for whom the lares cult provided a unique public leadership role. In this comprehensive and richly illustrated book, the first to focus on the lares, Harriet Flower offers a strikingly original account of these gods and a new way of understanding the lived experience of everyday Roman religion.

Weaving together a wide range of evidence, Flower sets forth a new interpretation of the much-disputed nature of the lares. She makes the case that they are not spirits of the dead, as many have argued, but rather benevolent protectors—gods of place, especially the household and the neighborhood, and of travel. She examines the rituals honoring the lares, their cult sites, and their iconography, as well as the meaning of the snakes often depicted alongside lares in paintings of gardens. She also looks at Compitalia, a popular midwinter neighborhood festival in honor of the lares, and describes how its politics played a key role in Rome’s increasing violence in the 60s and 50s BC, as well as in the efforts of Augustus to reach out to ordinary people living in the city’s local neighborhoods.

A reconsideration of seemingly humble gods that were central to the religious world of the Romans, this is also the first major account of the full range of lares worship in the homes, neighborhoods, and temples of ancient Rome.

The Dancing Lares and the Serpent in the Garden Religion at the Roman Street Corner by  Harriet I. Flower

Chapter 1: 
http://assets.press.princeton.edu/chapters/s11203.pdf


Που να διαβεις αυτά τα βουνά


Όγκοι τόσο μεγάλοι που έχει ξεχαστεί το βάθος τους. 
Το βλέμμα παντα στραμμένο στις κορυφές τους.
 Πάντα εκεί που σταματάνε.
 Σαν εικόνα απόλυτη και τέλεια κράτα το βάθος της σαν μυστικό. 
Και εκεί γελιεται το μάτι και νομίζει ότι κατέχει το όλο τους.
 Πάει κ παραπέρα, νομίζει ότι τις έχει διαβεί κιόλας.

Μέσα απ τα πνευμόνια μετριέται το ύψος τους.
 Και πνευμόνια μετρούν με ανάσες τους χρόνους τους.
 Μέσα σ αυτούς του χρόνους χωνευονται και εμφανιζουν μποι και κορμοστασιά.
 Τα χρώματα διαλέγουν το πώς θα εμφανιστούν στον χώρο τους,
 και τα χρώματα, χρόνοι είναι και αυτά και μαζί πνοές.
 Και τότε είναι που εμφανίζονται 
και πασχίζουν να μας κοιτάξουν κατευθείαν μέσα στα μάτια. 
Και θα κοιτάζουν μόνο στα μάτια.
 Γιατί αυτό Έτσι έχει οριστεί απ την αρχή.
 Αυτό είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. 
Αυτό έχουν πραγματικά ανάγκη. 
Για οτιδήποτε δεν έχουν ανάγκη, δεν ενδιαφέρονται. 
Τα μάτια όμως...

Έτσι θα φτιάξουν κ αυτά τα μάτια τους για να κοιτάζουν 
και τα αυτιά τους για να ακούνε 
γιατί έτσι θα ακούν τους χρόνους τους κ τις πνοές τους.
Καθώς θα κοιτάζουν τα δέντρα, 
δέντρα θα γίνονται 
για να κοιτάζοντας και αυτά στα μάτια. 
Ανεβαίνοντας από σύνορο σε σύνορο, από στιγμή σε στιγμή.
Πότε να μην επιστρέψουν στα ίσια τοπία, στα ίδια μονοπάτια.  
Η πορεία ευθύς. Πότε ξανά οι ίδιες εικόνες. 
Και αυτό μοιάζει με κατάκτηση και κατάκτηση είναι. 

Σαν βουνά κ αυτοί σταματούν κάποτε. 
Και εκεί που σταματούν οι κορυφές τους,
τα μήκη και τα πλάτη τους
σταματάνε κ οι πνοές κ οι χρόνοι

Όπως θα ταξιδευε στον χρόνο, το βλέμμα χάνεται στις κορυφογραμμές 
Τεινοντας προς το φαινόμενο. 
Τεινοντας προς τις κορυφογραμμές 
Φαινόμενο που χάνεται στο χρόνο και στις εσχατιές
καθώς χάνεται και ξεχνιέται 
μπορεί και περνει και άλλη μορφή
 Όπως θα το ορίσουν οι περιστάσεις 

Έτσι περνάει μορφή και χαίρει προσοχης, 
 Σαν φαινόμενο στην άκρη του κόσμου 
Εκεί στο τελευταίο σύνορο αλλά και στο πρώτο. Απόλυτα ομοίωματα που τείνει στο άπειρο.
απίστευτο θέαμα φωτος ολοκληρώνεται σε όλες τις διαστάσεις.
Όμως όλα αυτά εκεί. 
Στις κορυφογραμμές 
Πουθενά αλλού. Πότε αλλού.
Κάθως Δεν ακολουθεί τιποτα
Μονάχα χρόνος καθαρός που δεν περιέχει ούτε περιέχεται σε κάτι άλλο 
Σαν φως που δεν μπορεί να περιέχει σκοταδι

Εκεί υφίστανται αυτα και υπάρχουν, στις εσχατιές, στις άκρες και στα συνορα
Κορμοστασιες και βράχια ανάκατα 


Untitled (2018)
Stelios Karamanolis, Colored pencil and acrylic on raw canvas
30 x 23 cm



Tuesday, July 10, 2018

Neutral Measure


Peter EudenbachNeutral Measure, 2012 
Cast Iron
2x2x39"

Friday, July 6, 2018

Inauguration of three public artworks in collaboration with Eleni Kamma



On June 2nd the city councilor Noël Lebens inaugurated the three public sculptures ‘Unity in Diversity’ in Sittard, Geleen and Born. The three sculptures each have three columns, where respectively one, two or three columns ‘fall over’. The rope holds the poles together and prevents the trinity to lose it’s balance. The color scheme for the ropes was made in collaboration with children of local primary schools, envisioning the future colors of the three urban centers.

http://breghoremans.com/inauguration-three-public-artworks-in-collaboration-with-eleni-kamma/

https://sittard-geleen.nieuws.nl/nieuws/20180604/kunstwerken-eenheid-verscheidenheid-op-afstand-onthuld/

Saturday, June 30, 2018

Square the Block



Square the Block (2009) is a major architectural intervention, which has been installed on the corner of one of the London School of Economics’ most prominent buildings. The sculpture appears to an abstraction of the corner that both mimics and subtly subverts the existing façade of the building. The stonework looks as if it has been jumbled and crumpled up, then just reattached to the building. It deliberately upsets the perception of the building from something quietly solid and dignified into something unsettling and fallible.
The corner of the building was actually originally chamfered, this allowed Richald Wilson to construct elements that projected from it. Then to construct the artwork, the artist, working with engineers Eckersley O’Callaghan, created copies of a number five-storey vertical slices from the neighbouring buildings. Moulds were taken from these and the resultant casting fixed to a three-dimensional aluminium truss , which was six storeys in height and approximately triangular. The pieces of the sculpture were constructed from a water-based acrylic composite: Jesmonite. This was selected because it was economical to produce, light enough to be carried by the existing building structure and had a close visual match to the Portland stone cladding. The completed sculpture assembled on the ground and the complete piece lifted into place. It was hung on the side of the building from the fifth floor only and tied back to the building at second and sixth floors for stability.
The sculpture makes no architectural and functional sense other than matching the cornice work and completing the corner. Its position means that it is sometimes unnoticed, overlooked and therefore the moment of incongruity and recognition is often delayed and thus amplified. It is an intervention that both mimics and subtly subverts the existing facade of the building.


http://www.msa.mmu.ac.uk/continuity/

Inhabiting a Grudge



My father and I were discussing increasing construction and diminishing public space in Beirut and, in particular, access to the seafront in the Manara neighbourhood. Suddenly, he asked if I had ever noticed al-Ba`sa (in English: The Grudge). “Which grudge?” I answered. “I thought we were speaking about buildings.” The "Grudge,” he tells me, “is a house—or maybe a wall—built to block the sea view of some residents. It is a building located in Beirut’s Manara area, just by the old lighthouse. It was constructed in the mid-1900s and might just be the thinnest inhabitable building in the world.” I was slightly taken aback by the name, and the fact that I—an urban planner and architect who often walked in the area—had no clue what my father was talking about. Rather than ask for more information and appear clueless, I decided to investigate the so-called “Grudge” myself at the first opportunity.

By Sandra Rihani

Sunday, June 24, 2018

Η αμφισβήτηση του τελάρου και η θέση του «ερωτότοιχου» στη μεταπολεμική αφαίρεση (Β΄ Μέρος)


Στο πρώτο μέρος του κειμένου αναφέρθηκα στην εικαστική αφετηρία του λογοπαίγνιου του «ερωτότοιχου», τον οποίο χρησιμοποιεί ο Lacan για να καταγράψει το αδιέξοδο μιας σχέσης βασισμένης στη διαφορά των δυο φύλων, συνδυάζοντας την ηχητική και λεκτική ομοιότητα του «έρωτα» (l' amour) και του «τοίχου» (le mur) στη χρήση της γαλλικής γλώσσας. Ήδη από τη δεκαετία του 1950 η προτίμηση του «τοίχου» έναντι του τελάρου εντοπίζεται στη γλώσσα κάποιων καλλιτεχνικών εργαστηρίων. Αυτή η μετατόπιση συνετέλεσε για πολλά χρονιά στην αμυντική θέση της ιδέας της μεγάλης ζωγραφικής προτρέποντάς την να κατανοηθεί ως μια διευρυμένη γλυπτική.
Όμως ο τοίχος μεταβάλλεται  στην ύστερη εικαστική νεωτερικότητα, συμβαδίζοντας με την πορεία των εφαρμογών μιας αρχιτεκτονικής που τα τελευταία χρόνια εστιάζει στην υπέρβαση της «αταραξίας» της λιθόκτιστης μάζας μέσα από τη χρήση κυρίως ελαφρύτερων και διαφανών υλικών.[1] Διόλου τυχαία, οι μαζικές σχεδιαστικές εφαρμογές των υλικών που επιφέρουν την αντανάκλαση και τον αντικατοπτρισμό συνδυάζονται άψογα με τις αρχές της πανοπτικής εποπτείας, τις οποίες φαίνεται να υποστηρίζει η πλειοψηφία μέσω των κοινωνικών δικτύων και με τη μόνιμη χρήση του κινητού τηλεφώνου από κάθε ανθρωπότυπο.  
Έτσι λοιπόν ο τοίχος περνάει σ’ ένα επόμενο στάδιο και, διευκολύνοντας το εποπτικό βλέμμα, μετατρέπεται σε καθρέφτη αλλά και σε μια διαφανή επιφάνεια, συνεισφέροντας ταυτόχρονα στην ισοπέδωση των άλλοτε σταθερών και «νοσταλγικών» χαρακτηριστικών και βιωμάτων μιας απόρθητης αρχιτεκτονικής των συμπαγών τοίχων.

Saturday, June 23, 2018

Curating Exhibitions : Views from the Artist's Perspective

There has been an international discourse about the relationship among artists, curators, art-historians and the audience. This phenomenon, is a consequence of the huge expansion of the role of the curator in the formulation of a dialogue regarding arts in the social sphere. It is generally admitted, that despite some differences, there is a common condition that artists-curators and curators share: the catholic involvement in the process of making an exhibition which covers and demands many skills. The transformation of the artist-curator to actually a self-entrepreneur happened silently through the years and resulted to a general pre-conception of the artist- curator as a professional individual in the art-world. The guest speakers belong to a generation which activated the contemporary art scene in Greece foremost following their personal motivation to act and express themselves.
The aim is not to make a cartography of the curatorial practices in Greece but to emphasize on par- ticular times, places and gestures.
Moderator : Katerina Nikou
Andreas Angelidakis, Costas Christopoulos, Caroline May, Dimitra Vamiali,  Jannis Varelas, Kostis Velonis

(Talk #9 Art Athina 2018)
Talk: 23.06.2018, 18:00
18:00-19:15

Η αμφισβήτηση του τελάρου και η θέση του «ερωτότοιχου» στη μεταπολεμική αφαίρεση (Α΄ Μέρος)

«Entre l'homme et l'amour,
Il y a la femme.
Entre l'homme et la femme,
Il y a un monde.
Entre l'homme et le monde,
Il y a un mur.»

Antoine Tudal, Paris en l'an 2000


Όταν ο Lacan το 1971-2, στην τρίτη από μια σειρά διαλέξεων στο παρεκκλήσιο του νοσοκομείου Sainte Anne, αναφερόταν στον «ερωτότοιχο» εμπνεόμενος από τους στίχους  ενός ποιήματος του Antoine Tudal ίσως να μην γνώριζε ότι η χρήση του λογοπαίγνιου είχε εικαστική αφετηρία. Ο Lacan, αναφερόμενος στην ηχητική και λεκτική ομοιότητα του «έρωτα» (l' amour) και του «τοίχου» (le mur) στη χρήση της γαλλικής γλώσσας, χρησιμοποίησε τις στροφές ενός 22χρονου ποιητή, τον οποίο είχε υιοθετήσει ο Nicolas de Staël στην ηλικία των 6 ετών. Ακολουθώντας τον βίο του Nicolas de Staël, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ο «τριφασικός τοίχος» που περιγράφει ο υιοθετημένος γιος του, που αντιστοιχεί στην αγάπη, τη γυναίκα και τον κόσμο, αφορά άμεσα το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, με τον πατέρα του να επιμένει στη χρήση μιας απροσπέλαστης τοιχοποιίας στην σχεδιαστική του γραφή.
Συνεπώς, η εμμονή σε έναν τοίχο που στέκεται ως εμπόδιο και αποδιώχνει αντί να ενώνει δεν ανακαλύπτεται στις διαλέξεις του Lacan, στην ψυχαναλυτική φιλολογία του οποίου ο«ερωτότοιχος» βρίσκει τη θέση του στη καταγραφή του αδιέξοδου μιας σχέσης βασισμένης στη διαφορά των δυο φύλων, καθώς ήδη από τη δεκαετία του 1950 η λέξη «τοίχος» εντοπίζεται στη γλώσσα των καλλιτεχνικών εργαστηρίων.

Στην μεταπολεμική αφαίρεση η χρήση του τοίχου, άλλοτε μέσα από την καθαυτό αναπαραγωγή του και άλλοτε μέσα από μια ματεριαλιστική προσέγγιση της ζωγραφικής επιφάνειας, αντικατέστησε εν μέρει την συμβατική επιφάνεια του τελάρου. Αν και σήμερα η αντίληψη που φέρει την ανάγκη αυτής της μετατόπισης μοιάζει παρωχημένη, η ιδέα της μεγάλης ζωγραφικής για πολλά χρόνια βρίσκεται σε αμυντική θέση, κάτι που ίσως οφείλεται και στην ανάγκη να μετατοπιστεί η ζωγραφική και να κατανοηθεί ως μια διευρυμένη γλυπτική.

Thursday, June 14, 2018

You, Therefore


For Robert Philen


You are like me, you will die too, but not today:
you, incommensurate, therefore the hours shine:
if I say to you “To you I say,” you have not been
set to music, or broadcast live on the ghost
radio, may never be an oil painting or
Old Master’s charcoal sketch: you are
a concordance of person, number, voice,
and place, strawberries spread through your name
as if it were budding shrubs, how you remind me
of some spring, the waters as cool and clear
(late rain clings to your leaves, shaken by light wind),
which is where you occur in grassy moonlight:
and you are a lily, an aster, white trillium
or viburnum, by all rights mine, white star
in the meadow sky, the snow still arriving
from its earthwards journeys, here where there is
no snow (I dreamed the snow was you,
when there was snow), you are my right,
have come to be my night (your body takes on
the dimensions of sleep, the shape of sleep
becomes you): and you fall from the sky
with several flowers, words spill from your mouth
in waves, your lips taste like the sea, salt-sweet (trees
and seas have flown away, I call it
loving you): home is nowhere, therefore you,
a kind of dwell and welcome, song after all,
and free of any eden we can name

Reginald Shepherd 

Wednesday, June 13, 2018

Artists as cryptofinanciers: welcome to the blockchain



Sarah Friend’s Clickmine (2017) satirises clicking games

Art Basel is this year opening its doors to blockchain, the revolutionary technology behind cryptocurrencies such as bitcoin and ether. Art Basel’s Conversations programme includes Blockchain and the Art World, a group discussion on 14 June that features the leading digital artist Simon Denny, among others. On 13 June, a conference called Basel ArtTech+Blockchain Connect, organised by the New Art Academy with Forbes, is taking place at Messe Basel. Much of the focus on blockchain’s application within the cultural sphere has focused on its role in markets—it is, after all, fundamentally a financial creation. Ruth Catlow, the co-director of the London-based art and technology organisation Furtherfield, is one of the authors of a new book, Artists Re:Thinking the Blockchain (Torque Editions and Furtherfield). In her introduction, she writes that “one of the most important and hard-to-grasp characteristics of the blockchain is the way it puts finance, or its mechanisms, at the heart of every action in the digital domain”.

Monday, June 11, 2018

Free Verses

    Last night I awoke knew 
    That I should say goodbye now 
    To these verses. That's how it always goes 
    After a few years. They have to get out 
    Into the world. It's not possible to keep them 
    Forever! here under the roof. 
    Poor things. They must set out for town. 
    A few will be allowed to return later. 
    But most of them are still hanging around out there. 
    Who knows what will become of them. Before they 
    Find their peace.

Sarah Kirsch

Le concept lefortien du pouvoir comme lieu vide. Paradoxes de la société démocratique moderne


LA DÉMOCRATIE EST L’UNE DES FORMES GOUVERNEMENTALES connues depuis l’émergence de l’histoire politique occidentale avec la cité athénienne du 5e siècle av. J.-C. Si la première expérience faite par les Athéniens la présentait comme un exercice direct du pouvoir par les citoyens, la république moderne institutionnalise ce dernier par le biais de la représentation, chargée d’incarner la volonté générale du peuple. Mais cette description typologique du pouvoir ne permet pas de comprendre l’expérience moderne de la démocratie. Claude Lefort reproche aux philosophes de la modernité de ne pas s’être assez attardés sur le tournant opéré à l’orée du 19e siècle dans la vie politique qui, à ses yeux, n’a pas suivi le schéma linéaire ouvert par les Grecs  La modernité ne s’est pas contentée de rendre le pouvoir au peuple en instaurant la république constitutionnelle et représentative ; elle s’est ouverte à « l’idée d’une société désormais vouée à accueillir l’irreprésentable .

  par Gaëlle Demelemestre

https://www.cairn.info/revue-raisons-politiques-2012-2-page-175.htm

Thursday, June 7, 2018

Unlimited 2018



Kostis Velonis, How to build democracy making rhetorical comments (after Klucis' design for propaganda kiosk, screen and loudspeaker platform, 1922), 2009
6.60 m x 4.50 m x 7.76 m

This year’s edition of Unlimited will consist of 71 large-scale projects, presented by galleries participating in the fair.
Curated for the seventh consecutive year by Gianni Jetzer, Curator-at-Large at the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington D.C., the sector will feature a wide range of presentations, from seminal pieces from the past to work created especially for Art Basel. Renowned as well as emerging artists will participate, including: Matthew Barney, Yto Barrada, Daniel Buren, Horia Damian, Camille Henrot, Jenny Holzer, Mark Leckey, Lee Ufan, Inge Mahn, Lygia Pape, Jon Rafman, Michael Rakowitz, Nedko Solakov, Martine Syms, Barthélémy Toguo and Yu Hong. Art Basel, whose Lead Partner is UBS, takes place at Messe Basel from June 14 to June 17, 2018.
Unlimited, Art Basel’s unique platform for large-scale projects, provides galleries with the opportunity to showcase installations, monumental sculptures, video projections, wall paintings, photographic series and performance art that transcend the traditional art-fair stand. For Unlimited in 2007, Daniel Buren transformed the escalators leading to the upper floor of Hall 1 into a kinetic sculpture titled ‘Passage de la Couleur, 26 secondes et 14 centièmes’. The work was bought by Messe Schweiz and today forms an integral part of the exhibition hall. With Unlimited this year taking place on the upper floor of Hall 1, Buren’s work from 2007 will form part of the entrance area for this year’s edition. Responding to this earlier work, Unlimited will open with Buren’s ‘Una cosa tira l’altra’, an aerial walkway decorated with stripes similar to those that have been used on the escalator in 2007. The extensive platform made up of scaffolding will create new ways to navigate the space, allowing visitors to view the surrounding works from unique and unexpected points of view.
Further highlights include Polly Apfelbaum’s strips of textile that are combined to form a colorfully woven painting; Rashid Johnson’s tropical enclave containing various unexpected elements from sculptures made with shea butter to video portraits; Katherine Bernhardt’s monumental painting with tropical birds, cuddly robots and cigarette stubs, which at once editorializes and summarizes modern culture and the artist herself; an interactive multimedia installation by Nedko Solakov comprising nine sofas in the shapes of the nine Chinese characters constituting the phrase ‘I miss Socialism, maybe’; and Yu Hong’s large-scale painting depicting a famous Chinese fable widely cited in both modern Chinese art history and Chinese Communist narratives. The work focuses on how the Socialist narrative still perseveres in Chinese society and explores the ways its ideology corresponds to the visual legacy of Soviet Socialist Realist heritage.
Full list of artists presented in Unlimited:

Monday, June 4, 2018

Circus Aedificare



Circus Aedificare is a construction machine that pours a free and unorganized matter around it. The ritual spilling of matter accumulates to the point of constituting an enclosure around it, made of a pure and anarchic accumulation. This absence of constructive economy has for counterpart to obtain an architecture which is exchanged with the field of Painting or Sculpture. In the idea of synthesis of arts, this building succeeded to move the painting dripping method in the field of Architecture. By withdrawing from construction knowledge, it is the density of the material itself that gives shape to the building and its natural distribution.

Saturday, May 26, 2018

Imagining a Letter from Robinson Crusoe: Experiencing Constant Becoming



Marc Z. Yang, Imagining a Letter from Robinson Crusoe: Experiencing Constant Becoming
International Journal of Humanities and Social Science Vol. 5, No. 8(1); August 2015

Cold America: Geometric Abstraction in Latin América (1934–1973)




Suárez, Osiel, García, María Amalia; Agnew, Michael (translations) (2011). Witschey, Erica; Fundación Juan March, eds. Cold America: Geometric Abstraction in Latin América (1934–1973) Madrid: Fundación Juan March.Exhibition catalog of Cold America, Geometric Abstraction in Latin America (1934–1973), Fundación Juan March, Madrid, February 11-May 15, 2011

Wednesday, May 23, 2018

Oh that I had a thousand tongues




Oh that I had a thousand tongues is a group exhibition that emerges from language, but diverges from its immediate association with communicability by analyzing and breaking with the processes of its construction.
Within various though similarly constructed political and social landscapes, throughout (art) history, images and concepts have been constantly created to follow direct—or fictional—narrative traces and signs. The question could be, how can a quest for a new language be initiated that breaks loose from the constraints set by predominant forms of society? This could happen involuntarily, as a “slip of the tongue” so the English saying goes, causing a rupture in the usual course of things. This could materialize from a creative field where the act of disorganizing language provokes separations and gaps that compels art to speak another language. If contemporary art aspires to anything, it is to turn the rules of the game around so as to free itself from the permanences assigned to meaning. It might attempt to grasp the one in the many of intentions attached to words, separating out the different voices speaking, so as to reflect on the social/political implications of different tongues possibly graduating to one becoming the other.
The artists in the exhibition focus very directly on the voice as opinion openly expressed. They refer to the methods through which peoples’ voices are manifested—as they bring forward their histories and memories—in an effort to connect to new or uncertain environments and ever changing conditions. These factors seem even more pertinent in remote locations like an island where the many particularities of a place and its time become its specific carrier, where its pasts are embedded in singular details appearing in the present, prompting translation to both admit the subjective and court the sensitive.
The exhibition acknowledges the potential of the contradictory and the incomplete in a story, of (mis)translation and (mis)interpretation as a rich source the artists mine. The more voices speaking over a time, about an event, a feeling, the richer and fuller history becomes. The more narratives, possibilities, or other truths that are unearthed and given voice the more uncontrollable the story becomes, inviting yet unknown qualities to flourish.
Artists: Olga Balema, Gerry Bibby, Juliette Blightman, Anders Clausen, Maria Georgoula, Morag Keil, Anna Lascari, Maria Loboda, Henrik Olesen / Gerry Bibby, Emanuel Rossetti, Petros Touloudis

Curated by Nikola Dietrich

Opening: 26.05.2018, 18:30
with the lecture performance Year of the Dog by Juliette Blightman
and Soundscapes by Paolo Thorsen-Nagel

Cultural Foundation of Tinos in Khora, Tinos, Greece
27.05. – 15.09.2018

Sunday, May 13, 2018

All mine


Spiraling through
The rhombus night
Missing you
But your mine, you're mine


Gloraeanna

The Crowing of the Repressed


The Crowing of the Repressed (‘The Court Jesters’ series), 2017
acrylic, oil, pencil and oil pastel on canvas
150 x 150 cm

Saturday, May 12, 2018

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi



When Death Comes, It Will Have Your Eyes
When death comes, it will have your eyes-
This death that is always with us,
From morning till evening, sleepless,
Deaf, like an old remorse
Or some senseless bad habit. Your eyes
Will be an empty word,
A stifled cry, a silence;
The way they appear to you each morning,
When you lean into yourself, alone,
In the mirror. Sweet hope,
That day we too shall know
That you are life and you are nothingness.
For each of us, death has a face.
When death comes, it will have your eyes.
It will be like quitting some bad habit,
Like seeing a dead face
Resurface out of the mirror,
Like listening to shut lips.
We’ll go down into the vortex in silence.
-Cesare Pavese (1950)
Constance_Dowling_Pavese


https://julianpeterscomics.com/2013/02/02/cesare-pavese-when-death-comes-itll-have-your-eyes-verra-la-morte-e-avra-i-tuoi-occhi/

Sunday, May 6, 2018

Force of the Sky






Force of the Sky, 2017 
Concrete, wood, acrylic 
104 x 21 x 40 cm